I guess not. As long as you're not going to stalk me secretly. Why can't you tell me?
29 november 2010
26 november 2010
25 november 2010
♥
Dit is voor een speciaal persoon;
Na school of op een vrije dag, kom ik wel eens bij je langs. Dat doe ik voor jou, maar ook voor mezelf. Je wilt altijd al mijn verhalen aanhoren en ook al vergeet je de laatste tijd nogal veel, onthoud je elk detail dat ik je vertel. Je vind het belangrijk om te horen wat ik zeg zodat je me een eerlijk advies kan geven, me kan helpen of me steunt. Of met me lacht natuurlijk, haha.
Opa, ik hou van je.
Een persoon die ontzettend veel voor me betekent.
Ondanks het feit dat je het zelf waarschijnlijk niet zo voelt, doe je veel voor me. Ook al gaat het de laatste paar jaren niet zo goed met je.
Je moet vaker naar het ziekenhuis; een tijdje terug voor je schouder, nu meestal voor weer een of ander onderzoek. Je dochter is meestal overdag werken en zorgt dat alles goed in orde is voor ze weggaat. Ze smeert je boterhammen die je meestal niet eens op eet. Gelukkig komt papa vaak langs om te zorgen dat je toch wat eet, want uit jezelf doe je dat niet. Papa komt je regelmatig halen om naar het ziekenhuis te gaan, dat vind je fijn vertel je me altijd na afloop. Daardoor zie ik hoe goed papa voor je zorgt waardoor ook ík hem meer waardeer. Ook mama komt vaak langs en neemt je dan ook regelmatig ergens mee naar toe. Dat vind je geweldig. Ik vind het zo geweldig om te zien hoe je straalt als je me verteld dat mama met jou in de auto naar Geul is gereden(omdat je niet meer ver kan lopen) om naar plekken te kijken waar je vroeger vaak kwam. Je neemt me mee in je ontzettende waardering voor haar en alles wat ze doet.
Na school of op een vrije dag, kom ik wel eens bij je langs. Dat doe ik voor jou, maar ook voor mezelf. Je wilt altijd al mijn verhalen aanhoren en ook al vergeet je de laatste tijd nogal veel, onthoud je elk detail dat ik je vertel. Je vind het belangrijk om te horen wat ik zeg zodat je me een eerlijk advies kan geven, me kan helpen of me steunt. Of met me lacht natuurlijk, haha.
Opa, ik hou van je. 
24 november 2010
☼
Het is 11:30 op het moment. Ik zit in de mediatheek. Mijn schoolpasje ligt in het groene, plastic bakje met het label “verplicht sbu” erop.
SBU= Studie Begeleidings Uur.
Mijn hoofd stroomt langzaam over van de stress, maar “het gaat wel okay hoor”. Ahum.
Gelukkig zit Mell, een soort van, tegenover me. Er zit een schot tussen ons in. Gr**newald-style…
Mell zal vast wél iets nuttigs zitten te doen… Of ze maakt ook een fromspring aan. ö
Om 10 over 12 ben ik uit. Ik heb me voorgenomen om thuis een uurtje te gaan slapen.. Gister ook. Gister kwam er niets van (omdat ik nog zoveel moet en toch niet ontspannen genoeg ben om een uurtje te gaan liggen) en vandaag heb ik er net zoveel vertrouwen in…
Soms zou ik nog wel eens klein willen zijn. Een kleutertje (bijna) zonder zorgen. Allemaal domme dingen eruit flappen, want het maakt toch niet uit, men verwacht niks van je, want je bent nog maar klein.
Nu word er van me verwacht dat ik een studie kan kiezen die me opleid voor een beroep dat ik de rest van mijn leven kan doen. Eerst zal ik mijn examen moeten halen en om examen te mogen doen, moeten de nodige dingen afgehandeld zijn;
• Profielwerkstuk
• 7 leesverslagen van Nederlands
• 1 verslag van een gedichtenbundel
• 3 leesverslagen voor Duits
• 3 leesverslagen voor Engels
• Een praktische opdracht voor economie
• Theoriewerkstukken bij elk tijdvak van kubv/kunstgeschiedenis
• 7 culturele activiteiten + aanmeldings- , voorbereidings- en belevingsverslagen…
Ik zal vast nog wel een heel deel vergeten zijn.
Daar boven op hebben we ook nog schoolexamen weken en gewone pta’s en huiswerk natuurlijk.
Was ik nog maar eens klein. Toen ik me nog zorgen kon maken over waar de badkamer moest komen in een van de vele elfenhuisjes die we bouwden onder bomen. En waar ik dan het bad van ging maken.
Of wie welk wikkelrokje kreeg bij het spelen op mijn kamer. Ik had een hele verkleeddoos vol met dat soort spullen. Als we daar uit waren, was er nog vaak een discussie over wie nu Max en wie Sharky kreeg (mijn hondenknuffeltjes).
Ik lag elke avond op tijd in bed en het was al heel spannend om een kwartiertje langer het licht aan te hebben (meestal om een boek te lezen) als wat mama eigenlijk had gezegd.
Die tijd dat pap/mam me zo in slaap kreeg door met een droog kwastje over mijn gezicht te gaan en net te doen alsof ze me schminkten.
Toen jongentjes nog met je omgingen omdat ze je aardig vonden en niet om “het lijf van dat lekkere wijf” te kunnen checken.
Toen nog niemand hyves had. Als vriendinnetjes jaloers waren je “stom” noemde ik plaats van “kankerhoer”. Toen er nog discussies waren over die potlood; of hij nou beige/zandkleur was of huidskleur.
Toen Wiskunde nog rekenen was.
Toen Nederlands nog spelling was.
Toen kunstgeschiedenis nog knutselen was.
Toen het nog werd gewaardeerd als je op zijn minst je best deed.
Toen “meneer” en “mevrouw” nog ‘meester’ en ‘juffrouw’ was.
Toen het nog o'tje en a'tje ou/au was.
Toen leraren nog gewoon bij de voornaam mochten worden genoemd.
Toen een “sorry het spijt me echt” nog genoeg was.
Toen ik nog kon aanvaarden als het even niet meer ging.
Toen het tussen de middag op school eten nog overblijven heette.
Toen als je brutaal tegen de juffrouw was de hele klas je een stouterik noemde.
Toen het nog niet nerd was om goede punten te halen.
En toen er nog heel subtiel (in het vakje opmerkingen) op mijn rapport; “kletskous” stond.
SBU= Studie Begeleidings Uur.
Mijn hoofd stroomt langzaam over van de stress, maar “het gaat wel okay hoor”. Ahum.
Gelukkig zit Mell, een soort van, tegenover me. Er zit een schot tussen ons in. Gr**newald-style…
Mell zal vast wél iets nuttigs zitten te doen… Of ze maakt ook een fromspring aan. ö
Om 10 over 12 ben ik uit. Ik heb me voorgenomen om thuis een uurtje te gaan slapen.. Gister ook. Gister kwam er niets van (omdat ik nog zoveel moet en toch niet ontspannen genoeg ben om een uurtje te gaan liggen) en vandaag heb ik er net zoveel vertrouwen in…
Soms zou ik nog wel eens klein willen zijn. Een kleutertje (bijna) zonder zorgen. Allemaal domme dingen eruit flappen, want het maakt toch niet uit, men verwacht niks van je, want je bent nog maar klein.
Nu word er van me verwacht dat ik een studie kan kiezen die me opleid voor een beroep dat ik de rest van mijn leven kan doen. Eerst zal ik mijn examen moeten halen en om examen te mogen doen, moeten de nodige dingen afgehandeld zijn;
• Profielwerkstuk
• 7 leesverslagen van Nederlands
• 1 verslag van een gedichtenbundel
• 3 leesverslagen voor Duits
• 3 leesverslagen voor Engels
• Een praktische opdracht voor economie
• Theoriewerkstukken bij elk tijdvak van kubv/kunstgeschiedenis
• 7 culturele activiteiten + aanmeldings- , voorbereidings- en belevingsverslagen…
Ik zal vast nog wel een heel deel vergeten zijn.
Daar boven op hebben we ook nog schoolexamen weken en gewone pta’s en huiswerk natuurlijk.
Was ik nog maar eens klein. Toen ik me nog zorgen kon maken over waar de badkamer moest komen in een van de vele elfenhuisjes die we bouwden onder bomen. En waar ik dan het bad van ging maken.
Of wie welk wikkelrokje kreeg bij het spelen op mijn kamer. Ik had een hele verkleeddoos vol met dat soort spullen. Als we daar uit waren, was er nog vaak een discussie over wie nu Max en wie Sharky kreeg (mijn hondenknuffeltjes).
Ik lag elke avond op tijd in bed en het was al heel spannend om een kwartiertje langer het licht aan te hebben (meestal om een boek te lezen) als wat mama eigenlijk had gezegd.
Die tijd dat pap/mam me zo in slaap kreeg door met een droog kwastje over mijn gezicht te gaan en net te doen alsof ze me schminkten.
Toen jongentjes nog met je omgingen omdat ze je aardig vonden en niet om “het lijf van dat lekkere wijf” te kunnen checken.
Toen nog niemand hyves had. Als vriendinnetjes jaloers waren je “stom” noemde ik plaats van “kankerhoer”. Toen er nog discussies waren over die potlood; of hij nou beige/zandkleur was of huidskleur.
Toen Wiskunde nog rekenen was.
Toen Nederlands nog spelling was.
Toen kunstgeschiedenis nog knutselen was.
Toen het nog werd gewaardeerd als je op zijn minst je best deed.
Toen “meneer” en “mevrouw” nog ‘meester’ en ‘juffrouw’ was.
Toen het nog o'tje en a'tje ou/au was.
Toen leraren nog gewoon bij de voornaam mochten worden genoemd.
Toen een “sorry het spijt me echt” nog genoeg was.
Toen ik nog kon aanvaarden als het even niet meer ging.
Toen het tussen de middag op school eten nog overblijven heette.
Toen als je brutaal tegen de juffrouw was de hele klas je een stouterik noemde.
Toen het nog niet nerd was om goede punten te halen.
En toen er nog heel subtiel (in het vakje opmerkingen) op mijn rapport; “kletskous” stond.
-xxx- Much Love.
©Nikki.
21 november 2010
20 november 2010
Belangrijk nieuws!
Sinds begin dit schooljaar is het al bezig, maar het ging zo ongemerkt snel, dat er nu ergens in de provincie Limburg een mysterieuze berg is opgedoken.
De desbetreffende berg bevindt zich in Stein-Elsloo. Hij wordt die steeds groter en gevaarlijker. De berg waaraan heel veel evil mensen, uit Stein en omstreken, aan meebouwen. Hij is nu al bijna hoger dan de Mount Everest en ze blijven er maar stenen bij gooien, soms hele rotsblokken, soms kleine steentjes. Hij is lastig te beklimmen, want je glijd er snel vanaf. De meeste mensen die aan de berg bouwen, zullen niet eens de moeite doen om je op te vangen. Ze houden er alleen weinig rekening mee dat zoiets heel slecht is voor de naam van hun bouwbedrijf.
De naam van hun grootse project, deze berg, die me doodsangsten laat uitstaan, is Schoolwerk. Applaus Gr**ne wald, voor het verpesten van mijn toekomst.
De desbetreffende berg bevindt zich in Stein-Elsloo. Hij wordt die steeds groter en gevaarlijker. De berg waaraan heel veel evil mensen, uit Stein en omstreken, aan meebouwen. Hij is nu al bijna hoger dan de Mount Everest en ze blijven er maar stenen bij gooien, soms hele rotsblokken, soms kleine steentjes. Hij is lastig te beklimmen, want je glijd er snel vanaf. De meeste mensen die aan de berg bouwen, zullen niet eens de moeite doen om je op te vangen. Ze houden er alleen weinig rekening mee dat zoiets heel slecht is voor de naam van hun bouwbedrijf.
De naam van hun grootse project, deze berg, die me doodsangsten laat uitstaan, is Schoolwerk. Applaus Gr**ne wald, voor het verpesten van mijn toekomst.
Soms zijn er van die dagen.
Van die dagen waarop alles mis lijkt te gaan.
Van die dagen waarop alle dingen die je dacht dat goed gingen, ontkracht worden.
Van die dagen waar je je ziek voelt.
Van die dagen waar je slaapgebrek zijn tol begint te eisen.
Van die dagen waar je overal te laat komt;
Alle leraren je lijken te bezeiken;
Je om komt in het school werk;
En er iemand komt om te helpen met de dingen die je zo graag zelf zou willen kunnen;
Zo’n dag als vandaag.
18 november 2010
Die dag was dus eergisteren en vandaag bevind ik me nog in dezelfde sferen.
Van die dagen waarop alle dingen die je dacht dat goed gingen, ontkracht worden.
Van die dagen waar je je ziek voelt.
Van die dagen waar je slaapgebrek zijn tol begint te eisen.
Van die dagen waar je overal te laat komt;
Alle leraren je lijken te bezeiken;
Je om komt in het school werk;
En er iemand komt om te helpen met de dingen die je zo graag zelf zou willen kunnen;
Zo’n dag als vandaag.
18 november 2010
Die dag was dus eergisteren en vandaag bevind ik me nog in dezelfde sferen.
14 november 2010
vind je zelf ook dat je zo'n raar hoofd hebt, of ligt het aan mij?
Heb jij geen leven? Same answer.
;')
If you were offered the job of U.S. president would you take the job?
Yes, thank you. When do I start?
If you had to cook dinner for someone tonight, what would you make?
Depends on who's going to eat it.
13 november 2010
11 november 2010
1 november 2010
Spijt.
Nee, er komt geen sentimentele blog over spijt, dingen die ik fout heb gedaan, zou willen terugdraaien of gewoon verdomd veel spijt van heb.
Nee, ik heb simpelweg spijt, van mijn eigenwijsheid;
Nikki met haar blonde hoofd; "Ja hoor, ik heb een wat zwaardere pijnstiller van papa gepakt en nu gaat het wel".
Mijn nu een beetje verontwaardigde teamleider; "Ja maar Nikki, dat is het gevaar, met zo'n pijnstillers moet je uitkijken, je weet nu niet wanneer je je pols overbelast."
Ja ik weet het, maar ik wil niet zielig gevonden worden, en geen uitzondering zijn.
Iedere andere gek was allang blij dat ie eigenlijk niet hoefde te werken. Ik voel me dan schuldig. Dus ik duwde me een pijn stiller mijn strot in en ging vrolijk verder alsof er niks aan de hand was.
Sommige mensen vatte dat verkeerd op, maar dat is mijn manier om me sterk te houden, altijd maar zeggen "dat het allemaal wel meevalt".
Vrijdag morgen voordat ik naar school moest, deed ik weer hetzelfde. Hop een pijnstiller en ik kon de wereld weer aan.
[De pijnstillers van pap zijn voor volwassenen bedoeld, ze zijn eigenlijk te zwaar voor niet-volwassenen. Ik was allang blij dat de pijn een stuk minder was.]
Diezelfde dag moest ik naar de kinderarts op controle in het ziekenhuis(zou ik ook nog altijd een keertje uitleggen, misschien als er meer mensen zijn die het echt willen weten). We moesten lang wachten in het kamertje van Doctor Mcgregor(ja zo heet ze echt). 20 min gingen voorbij en mijn pijnstiller begon uit te werken. Pap zat naast me en moest aan zien hoe ik van "er-is-niks-aan-de-hand-Nikki" veranderde in "Nikki-doet-het-bijna-in-haar-broek-van-de-pijn". Doordat ik de hele dag op school niet had gemerkt dat het helemaal mis was met mijn pols(en de dag ervoor natuurlijk op het werk) en hem gewoon had gebruikt, had ik het met mijn ik-red-me-wel-houding alleen maar erger gemaakt.
Ik zat daar al te janken nog voordat de arts (Die had gvd ook nog een stagiaire bij zich) binnen kwam. Die schrokken zich een ei uit. Na het gesprek, waar ik bijna niet kon praten van de pijn en pap het woord moest doen zei Mcgregor: "Ik verplicht u niks, maar ik raad u heel sterk aan met die pols naar de spoedeisende hulp te gaan"(ja ze is Belgisch, vandaar het ge-"u").
Wij naar de spoedeisendehulp
Nee, ik heb simpelweg spijt, van mijn eigenwijsheid;Dat is met mijn (toen nog dachten we) geblesseerde handwortelbeentjes, gewoon door ben blijven werken en dat wat Xander(een van mijn 4 teamleiders) zei precies is uitgekomen.
Ik werd gek van de pijn, dus heb ik een zware pijnstiller van pap genomen, voordat ik ging werken. Nadat ik de drogmetica-rij had gevuld, moest ik zuivel gaan vullen met nog 2 jongens.
De pijnstiller begon zijn werk te doen en het ging prima, ik kon zelfs af en toe met 2 handen vullen en Xander zag dat. Hij kwam mij en Mart(die ook redelijk nieuw is bij Appie) complimenteren over dat het best wel goed/snel ging vandaag en merkte daarbij op of het wel allemaal ging met mijn pols.Nikki met haar blonde hoofd; "Ja hoor, ik heb een wat zwaardere pijnstiller van papa gepakt en nu gaat het wel".
Mijn nu een beetje verontwaardigde teamleider; "Ja maar Nikki, dat is het gevaar, met zo'n pijnstillers moet je uitkijken, je weet nu niet wanneer je je pols overbelast."
Ja ik weet het, maar ik wil niet zielig gevonden worden, en geen uitzondering zijn.
Iedere andere gek was allang blij dat ie eigenlijk niet hoefde te werken. Ik voel me dan schuldig. Dus ik duwde me een pijn stiller mijn strot in en ging vrolijk verder alsof er niks aan de hand was.
Sommige mensen vatte dat verkeerd op, maar dat is mijn manier om me sterk te houden, altijd maar zeggen "dat het allemaal wel meevalt".
Vrijdag morgen voordat ik naar school moest, deed ik weer hetzelfde. Hop een pijnstiller en ik kon de wereld weer aan.
[De pijnstillers van pap zijn voor volwassenen bedoeld, ze zijn eigenlijk te zwaar voor niet-volwassenen. Ik was allang blij dat de pijn een stuk minder was.]
Diezelfde dag moest ik naar de kinderarts op controle in het ziekenhuis(zou ik ook nog altijd een keertje uitleggen, misschien als er meer mensen zijn die het echt willen weten). We moesten lang wachten in het kamertje van Doctor Mcgregor(ja zo heet ze echt). 20 min gingen voorbij en mijn pijnstiller begon uit te werken. Pap zat naast me en moest aan zien hoe ik van "er-is-niks-aan-de-hand-Nikki" veranderde in "Nikki-doet-het-bijna-in-haar-broek-van-de-pijn". Doordat ik de hele dag op school niet had gemerkt dat het helemaal mis was met mijn pols(en de dag ervoor natuurlijk op het werk) en hem gewoon had gebruikt, had ik het met mijn ik-red-me-wel-houding alleen maar erger gemaakt.
Ik zat daar al te janken nog voordat de arts (Die had gvd ook nog een stagiaire bij zich) binnen kwam. Die schrokken zich een ei uit. Na het gesprek, waar ik bijna niet kon praten van de pijn en pap het woord moest doen zei Mcgregor: "Ik verplicht u niks, maar ik raad u heel sterk aan met die pols naar de spoedeisende hulp te gaan"(ja ze is Belgisch, vandaar het ge-"u").
Wij naar de spoedeisendehulp
→Röntgenfoto's
→Mededeling dat er geen breuk was (JA DUUUH)
De arts op de SEH zei (nadat ik hem had uitgelegd dat ik schoolexamen-week had gehad en daarna direct weer was gaan werken) dat ik waarschijnlijk, onder het leren, veel op mijn elleboog heb geleund. Daardoor raakten de zenuwen in mijn elleboog prikkelbaar en diezelfde zenuwen lopen ook door je pols. Daar is iets misgeschoten onder het werk (waar ik met de gedachte van "ooh gaat wel weer over" gewoon door ben blijven werken). Daar was de huisarts never nooit mee gekomen, die gek heeft me er nog aan zitten rijten, zodat mijn handwortelbeentjes "recht konden schieten".
→Ik kreeg een drukverband
→Binnekort krijg ik een zenuwonderzoek (MET NAALDEN!)
→EN als klapper op de vuurpijl; mag ik niet werken.
Applausje voor mezelf.
"Oops, I did it again."
Abonneren op:
Posts (Atom)